wtorek, 9 lipca 2013

"Nektar bogów"

 Umysł dwudziestoletniego Zeusa od zawsze był zaprzątnięty nie tym co trzeba. Przynajmniej tak uważali wszyscy wokół niego. Rozmyślenia o wszechświecie momentami powodowały zawroty głowy, a o tym czy Bóg istnieje nawet wymioty. Uporczywe krzyki z telewizji nakazujące mu martwienie się tylko o to co ma zjeść i czym dupę podetrzeć nie przeszkadzały w myśleniu nad tym czym będzie się karmił po śmierci. Energią ze Słońca? A może gównem, bo Bóg będzie miał kaprys, żeby w następnym wcieleniu był muchą? 
10 lipca 2012 roku los, a  może coś więcej sprawiło, że telewizji nie obejrzy już nigdy na pewno.
Komputer przy jego łóżku jak zawsze jako pierwszy powitał go rano, z naprawdę dziwną muzyką jak na tę porę dnia. Jak sam określał ten gatunek muzyczny: "mozartechno". Ale to nie bas w głośnikach go obudził tylko suchość w jamie ustnej - kac. I to nie utrata dziewczyny spowodowała tego kaca oraz dwanaście poprzednich. To nabyta wolność. Jakże ważna dla tak wolnego, otwartego umysłu. "Nie będzie mi baba na pewno rządziła" - zwykł mawiać już po 3 piwach. Rozstanie było więc kwestią czasu.
Mieszkanie , które wynajmował znajdowało się na dość spokojnym warszawskim osiedlu. Spokojnym kiedy Zeus akurat nie miał gości. Jemu samemu spokój mógł zakłócić ewentualnie tylko sąsiad odpalający co rano Fiata 125 p.
Tego poranka sąsiad się chyba zlitował, albo:
- Umarł - szepnął sam do siebie kładąc sobie rękę na czole.
- Może ten dziadyga wreszcie umarł - dodał siadając na skraju łóżka. Przejechał badawczo rękoma po włosach czy na pewno jest wszystko w porządku, czy nikt podczas nocnej libacji nie pozbawił go owłosienia głowy i zaczął rozmyślać nad tym co tak naprawdę w tym momencie jego życia się dzieję. 
- Telefon jest, nie zidentyfikowany smród jest, jestem u siebie - podsumowanie ostatniej nocy było dość wymowne zwłaszcza, że wypowiedziane samo do siebie. 
 Ogarnięcie się zajęło Zeusowi około dwóch godzin. Należy do tego czasu doliczyć szukanie niezbędnego w tym stanie magnezu oraz innych witamin i pozbawienie się jakże niechcianego owłosienia z twarzy. Maszynka do golenia, której użył już dawno powinna wylądować w koszu w kącie łazienki, ale przecież dla "chcącego nic trudnego" - podświadomie buczało w zatroskanej i aż za nadto myślącej głowie. To burza myśli zadecydowała o wyjściu z mieszkania około godziny 8.00. Roztrzaskana przez alkohol etylowy głowa zupełnie pozbawiona koncentracji spowodowała opuszczenie mieszkania bez wcześniejszego zamknięcia. Gdyby wiedział jaki skutek to przyniesie nie wychodził by z mieszkania przynajmniej przez "boży rok". 
- Dzieńdoberek sąsiadko, gdzie z tą łajzą się wypulasz? - pierwsze słowa wypowiedziane tego dnia do kogoś innego niż on sam odnosiły się do mało uroczego pieska sąsiadki.
- Yyszsz ty pijaku, ja ci dam, poczekaj, niech ja tylko..
- Dobra, daj żyć człowieku z psem na głowie! - krzyknął nie dając karłowatej kobiecie dokończyć zdania. Określenie "z psem na głowie" odnoszące się do naprawdę dziwnej fryzury sąsiadki było jak najbardziej na miejscu.
Standardowym odruchem zaraz po opuszczeniu bloku było odpalenie papierosa. Chwilowe uczucie zajebistości podczas odpalania nie pozwalało na rzucenie nałogu, a rozwiązana sznurówka nie przeszkadzała w dążeniu do celu jakim był koleżka Dionizos.
 Dionizos mieszkający cztery bloki, dwa trzepaki i jeden kosz na śmieci od Zeusa słynął ze swojego nieumiarkowanego jedzenia i picia. Zwłaszcza picie zapewniło mu niechlubną sławę. A jedzenie tylko nadwagę i nieustanną zgagę. Dziesięcioletnia znajomość z Zeusem miała dość poważny wpływ na jego aktualny stan materialny jak i zdrowotny. Częste "ćwiartkowanie" kończące się kilkudniowymi melanżami w towarzystwie proszku, który do prania raczej nie służył powodował częste omamy jak i słuszne, momentami genialne uwagi na temat świata i otaczającej go rzeczywistości. Jednak te chwilowe uniesienia nie były tym czego naprawdę chciał. Wmówiona przez samego siebie chęć sięgnięcia po wolność, powodowała, że za każdym razem gdy sięgał po alkohol i cudowny proszek - przegrywał cichy bój o siebie samego. Dlatego razem z Zeusem tworzyli wręcz zgrany do bólu duet.
Gdy Zeus znalazł się pod drzwiami kolegi natychmiast zdyszany zapukał cztery razy i zadzwonił dodatkowo dzwonkiem. Był to znak dla przyjaciela, że to nikt inny tylko on stoi za drzwiami. Prawdopodobnie ledwo stoi.
- Zara! - dobiegł krzyk z mieszkania.
Gdy otworzyły się drzwi można było dostrzec człowieka, lat około dwudziestu trzech, ubranego w coś co przypominało dżinsy. Gdy by nie żółto-zielona plama pokrywająca większość materiału można by z całą pewnością stwierdzić, że to dżinsy.
- Ale żeś odjebał - wypalił od razu Zeus do przecierającego oczy Dionizosa.
- Pierdole Ciebie i tego Hadesa! Co mieliście zrobić?! No co?! Widzieliście jaka o co jest walka! I teraz wszystko poszło w pizdu!
Dionizos nawet nie próbował podważać tych słów.
- Dobra wejdź coś się wymyśli.
- Nic się nie wymyśli! Jedyne co możesz teraz zrobić to tylko gonić Temidę i zdążyć załatwić sprawę zanim wsiądzie do pociągu. Jeśli już tego nie zrobiła...Zawinęła to nieświadomie razem z tym jebanym wazonem. Jak się zczai w domu to od razu to wyrzuci i będzie po wszystkim.
- Dobra już dzwonie - odparł Dioznizos.
- Dzwoniłem, ma wyłączony telefon. Wiesz gdzie ona mieszka?
- Wiem.
- To ogarniaj dupę i za nią.

CDN...